‘De kat uit de boom kijken’

 

Het ervaringsverhaal van ‘Jeannette’

 

De eerste keer dat ik naar een workshop ‘traumasysteemopstelling’ ging, vond ik dat heel spannend. Eerst ‘de kat uit de boom’ kijken’ dacht ik. Ik was al een aantal keren naar een familieopstelling geweest. De traumasysteemopstelling werkte op een heel ander niveau. Ik was geraakt en ontroerd door wat ik als deelneemster van de workshop mocht zien en ervaren.

 

Ik was geraakt toen ik de onmacht zag van de vragensteller die contact met zijn moeder wilde maken. Dit was niet mogelijk omdat zij dit blokkeerde. Daarna probeerde hij contact te krijgen met de vader.

 

Ouders die hun best doen. De begeleidster van de opstelling maakte duidelijk dat deze getraumatiseerde ouders, die zich niet hebben kunnen hechten aan hun ouders, ook niet in staat waren om hun kinderen te laten hechten. Ik zag ook dat er erkenning kwam voor deze ervaring.

 

In het begin moest ik wennen aan deze manier van werken. Het verbaasde mij dat mensen, die je niet of nauwelijks kent, in staat zijn om een deel van een ander te representeren en zeer waarheidsgetrouw. Wat gezien mag worden, wordt zichtbaar. Dat zag ik wel.

 

Het heeft even geduurd voordat ik er aan toe was om ‘mijn verlangen’ op te laten stellen. Ik wist dat het niet makkelijk zou zijn om in ‘de spiegel te kijken’. Er was moed voor nodig om die eerste stap te zetten maar ik heb er zeker geen spijt van. Stap voor stap leer ik mezelf beter kennen. Ik kom meer in verbinding met mijn oorsprong, met wie ik ben.

 

Soms is er ook alleen verwarring en chaos. Inmiddels weet ik ook dat dit erbij hoort en dat ik hier ruimte aan mag geven. Mijzelf leren begrijpen, daar gaat het om.