‘Bevroren in de tijd’

 

Het ervaringsverhaal van ‘Sandra’

 

“In mijn zoektocht naar meer levensvreugde en ontspanning ben ik uiteindelijk bij ‘Opstellen van het verlangen’ uitgekomen. De traumaverwerkingsmethode van Franz Ruppert. Ik had al hard aan mezelf gewerkt en intensieve therapie gevolgd. Wat mij al veel opgeleverd heeft.

 

Maar in de diepte bleef er onrust. Tijdens mijn eerste opstelling kreeg ik door een representant, een mededeelnemer die ik zelf heb aangewezen, mijn kindsdeel ‘gespiegeld’ dat nog steeds niet tot ontwikkeling was gekomen. ‘Bevroren’ in de tijd. Het was niet makkelijk om er echt in contact mee te komen. Want een deel van mij, mijn overlevingsdelen, werden onmiddellijk zeer actief. De jarenlange druk die er als kind op mij was uitgeoefend, had ik innerlijk verweven om te kunnen overleven. Deze delen wilden geen contact maken met de pijn en onmacht die ik als kind gevoeld heb. Deze delen vonden dat ‘kindsdeel’, wat gevoelig was en zorg nodig had, maar lastig en vervelend. ‘Zwak zijn’, ‘kwetsbaar zijn’, daar was geen ruimte voor. Dit zien en voelen was de eerste stap.

 

Het mag er allemaal zijn. Ook het deel dat ik eigenlijk niet wil zien en dat nog steeds getraumatiseerd is. Ook de ‘chaos’ van de overleving mag er zijn. Ook daar moest ik begrip voor krijgen. Ze hebben hun werk gedaan. Ik ben er nog. Ik leef. En nu kan ik helen. Stapje voor stapje. Diepgaande ervaringen en het daarmee ontwikkelde ingenieuze web van overleving, kan niet in een keer helen.. Als ik dat wil, leg ik weer te veel druk op mezelf en wordt de innerlijke spanning te groot.

 

Stapje voor stapje en soms met een grote sprint. Op het moment dat de ervaringen uit je jeugd als puzzelstukjes op hun plaats vallen en gevoeld mogen worden in het hier en nu. Niet terug naar de kindertijd. Wel in het hier en nu de gevoelens ervaren die in de kindertijd zijn opgeslagen.

 

Ik ben er nog niet. Ik voel veel meer beweging in mijn leven en levensruimte.